Autsider Forum

Ik kwam wat interessante links tegen over het Double Empathy Problem van Milton tegen.

Do you feel me? Autism, empathic accuracy and the double empathy problem

How autistic and non-autistic people can understand each other better

Wikipedia

Wat is jullie mening hierover?

arjen37 schreef: 10 aug 2024 21:03 How autistic and non-autistic people can understand each other better

Ik heb daar wat aarzelingen bij. Voor zorgprofessionals die met autisten te maken hebben is het waarschijnlijk nuttig dat zij zich van een (mogelijk) double empathy problem bewust zijn. Ik zeg 'mogelijk', omdat lang niet alle autisten daar moeite mee hebben. Het is ook een veel te beperkte invulling van de diagnosecriteria om alle autisten over diezelfde kam te scheren.

Maar ik denk ook dat het niet echt realistisch is. Je kunt niet van 99% van de samenleving verwachten dat ze zich in hun manier van communiceren laten leiden door een schamele 1%. Bovendien is autisme niet de enige afwijking van het neurotypische gemiddelde. Er zijn nog veel meer 'een procenten'.

Het is jammer voor ons autisten, maar het is (soms) gewoon een handicap. Het is natuurlijk fantastisch om te fantaseren over een samenleving waarin dat niet het geval zou zijn, maar dat is niet realistisch. En het zou, denk ik, ook niet juist zijn om van de overige 99% te verlangen dat ze zich aan ons aanpassen - als dat al feitelijk mogelijk zou zijn. Want waarom zou 99% van de mensheid op een voor hen inefficiënte of in elk geval suboptimale manier moeten gaan communiceren omdat (een deel van) de autistische 1% op een andere manier communiceert?

Ik heb het dubble empathy problem zeker wel ervaren, kreeg diagnose op 38
en ik ben nu 40.
Goed in maskeren, kost wel bergen energie.
Wat had het me een energie en vooral sanity gescheeld als ik dat communicatie probleem niet telkens probeerde te overbruggen, of in ieder geval minder.
Mee uitgaan (prikkels) omdat me dat gevraagd werd, of naar een festival (prikkels) gaan omdat een ex dat graag wilde. Ik telkens weer proberen en vastlopen, dat vervolgens proberen te onderdrukken, allerlei vage klachten daardoor.
Ben er meermaals flink van doorgedraaid, zeker omdat het nooit echt double is geweest is mijn beleving. In slechte fases ging ik flink uithalen, omdat interacties 'oneerlijk' en 'ongelijkwaardig' aanvoelden. Wat compleet niet begrepen werd uiteraard en totaal verkeerd geïnterpreteerd, en dat brengt dan weer verwarring en drama met zich mee en uiteindelijk meltdowns/korte burn-outs etc.

Hebben we het nu over hetzelfde of niet? Het lijkt erop van wel maar het lijkt compleet langs elkaar heen te gaan alsnog. Alsof je naar hetzelfde schilderij kijkt maar jij ziet Picasso en de ander van Gogh.

Tijdens de zeldzame spectrum interacties die ik in mijn leven gehad heb verliepen communicatie en interactie veel makkelijker. Het empathie probleem was gereduceerd tot 'normaal'. Zoals neurotypische mensen waarschijnlijk onderling communiceren. Super chill, scheelt zoveel gezeik.

Als empathie geen empathie terug krijgt, onbedoeld of niet, word het iets giftig als je maar lang genoeg wacht. Vraag maar al aan mijn exen, werkgevers, relaties

Mag ik lekker aan gaan werken ook nog, bedankt neurotypisten, ben soms zo wantrouwend en giftig als wat en ben te oud om nog gothic te worden.

#theproblemisreal

Nog een (kleinschalig) onderzoek naar het Double Empathy Problem: “A difference in typical values”: autistic perspectives on autistic social communication en de, zoals altijd genuanceerde, mening van Tisje over dat onderzoek.

When we misread autistic people, it may not be a lack of empathy—it may be a mismatch

---

Onderzoek: Misverstanden rond autisme komen voort uit een mismatch, niet uit een gebrek aan empathie

Een nieuwe studie van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem (onder leiding van dr. Yonat Rum, gepubliceerd in Molecular Autism) geeft een nieuw inzicht in hoe autistische en niet-autistische mensen elkaar begrijpen. Het onderzoek ondersteunt de theorie van het 'Double Empathy Problem' (het dubbele empathieprobleem).

De belangrijkste bevindingen:

Geen empathietekort: Autistische deelnemers bleken net zo goed in staat om de emoties van anderen nauwkeurig te herkennen en te volgen als niet-autistische deelnemers. Dit spreekt de hardnekkige aanname tegen dat autisme gepaard gaat met een eenzijdig tekort aan empathie.
Onderling begrip: Autistische deelnemers waren over het algemeen iets beter in het begrijpen van emoties van *andere* autistische mensen.
Zelfbeeld vs. werkelijkheid: Deelnemers die van zichzelf aangaven erg empathisch te zijn, waren niet per se beter in het daadwerkelijk herkennen van emoties. Niet-autistische deelnemers scoorden zichzelf hoger op empathie en betrokkenheid, maar presteerden in de praktijk niet beter dan autistische deelnemers.
Verschillende benaderingen: Uit reacties na de test bleek dat autistische mensen vaak bewust en zorgvuldig nadachten over de emoties van de spreker. Dit wijst erop dat zij emoties op een *andere* manier verwerken en interpreteren, niet op een minder effectieve manier.

Conclusie en betekenis

Wanneer een autistisch en een niet-autistisch persoon elkaar niet goed begrijpen, ligt dat niet aan een gebrek aan empathie bij één van beiden, maar aan een mismatch in communicatiestijlen en beleving.

Volgens de onderzoekers moet de focus in het onderwijs, de zorg en het dagelijks leven daarom verschuiven: in plaats van te proberen autistische mensen te "repareren" of aan te passen, moet er worden ingezet op wederzijds begrip tussen beide groepen.

Alba schreef: 11 aug 2024 02:14

arjen37 schreef: 10 aug 2024 21:03 How autistic and non-autistic people can understand each other better

Ik heb daar wat aarzelingen bij. Voor zorgprofessionals die met autisten te maken hebben is het waarschijnlijk nuttig dat zij zich van een (mogelijk) double empathy problem bewust zijn. Ik zeg 'mogelijk', omdat lang niet alle autisten daar moeite mee hebben. Het is ook een veel te beperkte invulling van de diagnosecriteria om alle autisten over diezelfde kam te scheren.

Maar ik denk ook dat het niet echt realistisch is. Je kunt niet van 99% van de samenleving verwachten dat ze zich in hun manier van communiceren laten leiden door een schamele 1%. Bovendien is autisme niet de enige afwijking van het neurotypische gemiddelde. Er zijn nog veel meer 'een procenten'.

Het is jammer voor ons autisten, maar het is (soms) gewoon een handicap. Het is natuurlijk fantastisch om te fantaseren over een samenleving waarin dat niet het geval zou zijn, maar dat is niet realistisch. En het zou, denk ik, ook niet juist zijn om van de overige 99% te verlangen dat ze zich aan ons aanpassen - als dat al feitelijk mogelijk zou zijn. Want waarom zou 99% van de mensheid op een voor hen inefficiënte of in elk geval suboptimale manier moeten gaan communiceren omdat (een deel van) de autistische 1% op een andere manier communiceert?

Ik begrijp je kant. Zelf zie ik het dubbele empatie probleem meer in contrast met het stereotype dat autisten geen empatie hebben, wat gewoon niet waar is. Voor mij gaat het erom dat neurotypischen zich wat meer moeten beseffen dat zij ons misschien ook niet begrijpen, in plaats van alle schuld maar steeds op ons te leggen, en alles maar 'deficits' te noemen. Als je autisme zou bestuderen zonder negatieve bias zou je wel zeker kunnen opmerken dat er bepaalde sociale en empatische factoren onderling voortkomen. En je zou ook heel goed bepaalde neurotypische gedrag als deficits kunnen omschrijven, bijvoorbeeld hoe ze altijd maar om de waarheid heen dansen. Alleen zo werkt de wereld natuurlijk niet, want normaal is normaal, and dat word nooit door dezelfde pathologische lens bekeken als alles wat anders is.