Autsider Forum

Dag allemaal.

Ik ben een student klinische psychologie. Mijn Masterproef gaat over zelfdiagnose bij autisme.
Ik vroeg me af of er onder jullie mensen zijn die zich sterk identificeren met autisme zonder dat ze een officiële diagnose willen of kunnen bekomen. Ik zou graag weten wat dit voor jullie betekend.

Vriendelijke groeten
Louis

Over het algemeen wordt er door professionals moeilijker gedaan over zelf diagnose. Over het algemeen wordt er binnen autisme communities niet moeilijk over gedaan. Voor mij klinische diagnose had ik eigenlijk de conclusie zelf ook al wel getrokken. Er is niemand die zichzelf voor de lol de diagnose autisme geeft. Wil je echter hulp van instanties etc. dan zul je toch een klinische diagnose moeten doen.

Hier onder nog een kleine quote van een van de vooraanstaande autisme centers van Amerika.

In our experience at the University of Washington Autism Center, many professionals are not informed about the variety of ways that autism can appear, and often doubt an autistic person’s accurate self- diagnosis. In contrast, inaccurate self-diagnosis of autism appears to be uncommon. We believe that if you have carefully researched the topic and strongly resonate with the experience of the autistic community, you are probably autistic.

Ik vond mezelf op Wikipedia in het artikel over het Syndroom van Asperger. Omdat ik problemen had in mijn leven heb ik de psycholoog gevraagd het verder uit te zoeken. Na wat gepruts werd mijn vermoeden bevestigd.

Het vragen aan de psycholoog is toch een stukje zekerheid krijgen (wat een autist graag heeft). Maar niet iedereen heeft daar behoefte aan.

Bij mij kwam het autisme aan het licht door de diagnose van een nichtje. Want 'dat had ik ook'.
En dat bleek ook zo te zijn. Overigens wel een officiele diagnose. Op mijn 40e gekregen.

arjen37 schreef: 14 apr 2023 11:22 Het vragen aan de psycholoog is toch een stukje zekerheid krijgen (wat een autist graag heeft). Maar niet iedereen heeft daar behoefte aan.

Ik bezoek zelf behoorlijk wat internationale autisten communities. Het is niet zo zeer de behoefte maar meer ze kunnen het niet betalen of de wachtlijsten zijn te lang.

Admin schreef: 14 apr 2023 15:49 Bij mij kwam het autisme aan het licht door de diagnose van een nichtje. Want 'dat had ik ook'.
En dat bleek ook zo te zijn. Overigens wel een officiele diagnose. Op mijn 40e gekregen.

Bij mij was het een jongere neef. Hij kreeg eerst de diagnose en wij lijken qua gedrag heel erg op mekaar.

Ik heb since vorig jaar de officiële diagnose ik was toen 47.

Eigenlijk ben ik in behandeling gegaan voor mijn depressie de onderliggende oorzaak bleek autisme te zijn. De therapeute gelooft niet zo in labels. Maar ik heb er zelf om gevraagd ik had al vrij veel onderzoek gedaan dus ik wist het al wel. Maar zoals Arjen zegt zekerheid is ook fijn.

madberry schreef: 13 mei 2023 02:54 De therapeute gelooft niet zo in labels.

Maar die heeft zelf ook geen probleem. En het zijn juist dit soort therapeuten die ons daarmee weer in een hoekje duwen, van het slachtoffer dat tegen zijn of haar wil wordt gelabeld. En die kan de therapeut dan mooi 'redden'. Ik word daar heel moe van.

Hier is een mooie reactie daarop:

https://aspienouschka.wordpress.com/202 ... diagnoses/

enno schreef: 13 mei 2023 14:12 Maar die heeft zelf ook geen probleem.

Ze heeft zelf de diagnose ADD LOL

madberry schreef: 13 mei 2023 20:55

enno schreef: 13 mei 2023 14:12 Maar die heeft zelf ook geen probleem.

Ze heeft zelf de diagnose ADD LOL

En daar had ik dan weer niet genoeg punten voor.

enno schreef: 13 mei 2023 21:20
En daar had ik dan weer niet genoeg punten voor.

Ik ook niet maar er zijn sommige traits die horen bij ADD die ik wel heb. Zo ie zo heeft 70% van autisten ook ADD met of zonder de H.

madberry schreef: 15 mei 2023 12:14

enno schreef: 13 mei 2023 21:20
En daar had ik dan weer niet genoeg punten voor.

Ik ook niet maar er zijn sommige traits die horen bij ADD die ik wel heb. Zo ie zo heeft 70% van autisten ook ADD met of zonder de H.

Ik haal ook niet genoeg punten voor een officiële ADD diagnose, maar herken mijzelf er wel degelijk in. De psychiater wou wel meewerken met experimenteren met medicijnen. Helaas deden die niet wat er van verwacht werd. Mijn jongste dochter heeft enige tijd geleden haar ook laten onderzoeken op AD(h)D, naast autisme. Ook te weinig punten.

Daarnaast zijn er vrij veel autisten die ook hoge punten scoren bij Alexithymie. Waar ik mijzelf ook in herken.

Hallo,

Hetgeen ik in het bericht lees dat je op het einde schrijft begrijp ik niet wat je met het woord bedoeld dat je hebt geschreven, zou je dit voor de duidelijkheid willen uitleggen in eenvoudige taal aangezien ik ook een licht tot matig mentale beperking heb.

Dankjewel

Ik zou het 'kleurenblindheid' maar dan niet voor kleuren maar voor emoties noemen.
Moeite met herkennen van emoties bij anderen, moeite met het beschrijven van de eigen emoties... en dan daardoor overkomen als gevoelloos, hard, asociaal, rationeel, cynisch...

MARCDC schreef: 25 mar 2025 21:55 Ik zou het 'kleurenblindheid' maar dan niet voor kleuren maar voor emoties noemen.
Moeite met herkennen van emoties bij anderen, moeite met het beschrijven van de eigen emoties... en dan daardoor overkomen als gevoelloos, hard, asociaal, rationeel, cynisch...

Goed omschreven, dank je.

Hallo

Dankjewel voor de reactie op de vraag die ik stelde en voor de duidelijke uitleg nu begrijp ik de uitleg beter dan ervoor

Hallo,
Ik heb mijzelf gediagnosticeerd nav de officiële diagnose van mijn dochter. Toen ik begon te lezen over autisme bij vrouwen kon ik niet meer stoppen en er vielen ook een heleboel kwartjes op hun plek. Ik zou op zich wel een echte diagnose willen, maar ik heb het geld er niet voor over.
Ondanks dat mijn dochter haar officiële diagnose NIET erkent, ben ik erg blij met mijn officieuze diagnose. Het heeft mij veel antwoorden en duidelijkheid gegeven en ik merk dat daaruit voort weer rust is gekomen.

Jara schreef: 23 apr 2026 07:39 Hallo,
Ik heb mijzelf gediagnosticeerd nav de officiële diagnose van mijn dochter. Toen ik begon te lezen over autisme bij vrouwen kon ik niet meer stoppen en er vielen ook een heleboel kwartjes op hun plek. Ik zou op zich wel een echte diagnose willen, maar ik heb het geld er niet voor over.
Ondanks dat mijn dochter haar officiële diagnose NIET erkent, ben ik erg blij met mijn officieuze diagnose. Het heeft mij veel antwoorden en duidelijkheid gegeven en ik merk dat daaruit voort weer rust is gekomen.

Ik heb twee vragen naar aanleiding van dit verhaal:

• Wat maakt dat je dochter prioriteit heeft gekregen bij het stellen van een autismediagnose?
• Heb je duidelijk waarom jouw dochter haar officiële diagnose niet herkent?

Tatu schreef: 23 apr 2026 13:23

Jara schreef: 23 apr 2026 07:39 Hallo,
Ik heb mijzelf gediagnosticeerd nav de officiële diagnose van mijn dochter. Toen ik begon te lezen over autisme bij vrouwen kon ik niet meer stoppen en er vielen ook een heleboel kwartjes op hun plek. Ik zou op zich wel een echte diagnose willen, maar ik heb het geld er niet voor over.
Ondanks dat mijn dochter haar officiële diagnose NIET erkent, ben ik erg blij met mijn officieuze diagnose. Het heeft mij veel antwoorden en duidelijkheid gegeven en ik merk dat daaruit voort weer rust is gekomen.

Ik heb twee vragen naar aanleiding van dit verhaal:

• Wat maakt dat je dochter prioriteit heeft gekregen bij het stellen van een autismediagnose?
• Heb je duidelijk waarom jouw dochter haar officiële diagnose niet herkent?

Ik denk dat het een gevalletje is geweest van: ooh, ik herken opeens dingen die over het autisme van mijn dochter gezegd worden en die ook op mij van toepassing zijn. Zo gaat het namelijk best wel vaak bij ouders waarvan de kinderen als eerste een diagnose krijgen.
En het tweede is: ik denk dat de dochter in een leeftijd zit dat ze gewoon "normaal" wil zijn met alles en geen behoefte heeft aan een label. Dat het handig kan zijn bij bepaalde dingen, dat besef zal pas later gaan komen. Ook een bekend verhaal overigens.

Voor mijn diagnose grapte ik: "Ik heb ook autisme, alleen mijn psycholoog weet het nog niet."
Bleek het ook nog zo te zijn.

Dat ik een vorm van autisme had, bleek toen mijn begeleider haar vermoeden hierover bij mij kenbaar maakte.
Voorafgaand aan het diagnose onderzoek werd het onderwerp autisme een enorme special interest voor me.
Ik las en luisterde alles erover wat ik kon vinden.
Dat was op zich al een groot teken van een vorm van autisme.

Ik was laat gediagnosticeerd: pas op mijn 41ste.
Dat kwam o.a. omdat ik onder de radar bleef door te proberen met mijn special interests aan te sluiten op mijn omgeving.

Nou, voordat ik de officiële diagnosis kreeg, heb ik mij eerst zelf moeten diagnosticeren. Ben al sinds mijn kinds zijnde bij jeugdzorg en GGZ enzo, maar toch iedereen autisme gemist. Als ik er zelf niet achter was gekomen dan had er echt niemand bedacht om mij hiervoor te onderzoeken, puur schandalig vind ik. Dus ja, ik beschouw mijn zelf diagnosis eigenlijk als veel belangrijker dan de officiële die veel te laat is gekomen. De reden dat ik juist zo zeer een diagnosis nodig had, was meer de erkenning. Ik kom nog steeds vrij moeilijk het leven door, maar dat zonder jezelf uberhaupt te begrijpen is echt een ellende.

Ik heb bijvoorbeeld erg veel last van overgevoeligheid voor prikkels. Geluid, texturen, enzo. Zelf begreep ik eerst niet dat een groot deel van mijn stres en frustratie daar vandaan kwam. En voor anderen leek het altijd alleen maar als of ik constant boos en neurotisch was. Toen ik eens over autisme ging lezen, was het opeens echt zo herkenbaar en verhelderend. Ik had eindelijk woorden die ik kon gebruiken om uit te leggen hoe ik dingen ervaar. Ik kan nu veel beter anticiperen wat ik zelf nodig heb om overprikkeling te verminderen.